دانشگاه سیستان و بلوچستان اقتصاد باثبات 2821-1049 7 2 2026 07 01 The Impact of Talent Competitiveness on Quality of Life تاثیر رقابت‌پذیری استعدادها بر کیفیت زندگی 143 167 10004 10.22111/sedj.2026.53402.1633 FA مانا حجتی دانشجو دکتری علوم اقتصادی، گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران ابوالفضل شاه آبادی استاد گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران Journal Article 2025 09 30 This study examines the relationship between talent competitiveness and quality of life. The importance of this issue lies in the fact that improving quality of life, as a core objective of development policies, increasingly depends on countries’ ability to effectively leverage human capital and to create supportive environments for the development and attraction of talent. In this context, the relationship is investigated for 18 leading developing countries in terms of scientific output over the period 2013–2023. To enhance estimation accuracy and reduce model uncertainty, the study applies Bayesian Averaging of Classical Estimates (BACE) across seven regression specifications. Human capital and information technology are included as control variables in all models. The results indicate that information technology and human capital exert positive and statistically robust effects on quality of life across all specifications. Among the components of the Global Talent Competitiveness Index (GTCI), Enablers, Attract, Grow, and Labour and Vocational Skills display positive coefficients with high inclusion probabilities, providing strong empirical support for their role in explaining cross-country differences in quality of life. In contrast, Retain and Global Knowledge Skills exhibit lower inclusion probabilities, suggesting weaker empirical support for their direct impact on quality of life within the sample. A comparison of mean coefficients further reveals that Labour and Vocational Skills have the largest average effect on quality of life, followed by the overall talent competitiveness index, Grow, Enablers, and Attract. Among the control variables, human capital shows the largest mean coefficient. Based on these findings, the study suggests that policymakers in developing countries should prioritize strengthening human capital, expanding digital infrastructure, and improving talent development and attraction policies to promote sustainable improvements in quality of life. مطالعة حاضر به بررسی رابطة رقابت‌پذیری استعدادها و کیفیت زندگی می‌پردازد. زیرا ارتقای کیفیت زندگی، به‌عنوان یکی از اهداف اصلی سیاست‌های توسعه‌ای، وابسته به توانایی کشورها در بهره‌گیری مؤثر از سرمایه انسانی و ایجاد بستر مناسب برای پرورش و جذب استعدادها است. در این راستا، رابطه مذکور در 18 کشور در حال توسعه برتر از نظر تولید علم طی دوره 2023-2013 بررسی و برای ارتقای دقت نتایج و کاهش عدم قطعیت در مدل‌سازی، از رویکرد میانگین‌گیری بیزی از برآوردهای کلاسیک در قالب 7 حالت رگرسیونی استفاده شده‌است. همچنین سرمایه انسانی و فناوری اطلاعات به‌عنوان متغیرهای کنترلی لحاظ گردیده‌است. یافته‌ها نشان می‌دهد فناوری اطلاعات و سرمایه انسانی در تمامی معادلات اثر مثبت و معنادار بر کیفیت زندگی داشته‌اند. در میان اجزای رقابت‌پذیری استعدادها، توانمندسازی، جذب، رشد استعداد و مهارت‌های فنی‌و‌حرفه‌ای دارای ضرایب مثبت و احتمال شمول پسین بالا هستند که نشان‌دهنده پشتیبانی تجربی قوی از نقش آن‌ها در تبیین کیفیت زندگی است. در مقابل، نگهداشت استعدادها و مهارت‌های دانش جهانی احتمال شمول پسین پایین‌تری دارند و داده‌ها حمایت کافی برای اثرگذاری معنادار آن‌ها ارائه نمی‌کنند. همچنین مقایسه ضرایب میانگین بیانگر آن است که مهارت‌های فنی‌و‌حرفه‌ای بزرگ‌ترین ضریب میانگین را دارد و پس از آن شاخص کلی رقابت‌پذیری استعدادها، رشد، توانمندسازی و جذب استعداد قرار می‌گیرند. در میان متغیرهای کنترلی نیز، سرمایه انسانی دارای بزرگ‌ترین ضریب میانگین است. بر این اساس، توصیه می‌شود سیاست‌گذاران در کشورهای درحال‌توسعه با تقویت سرمایه انسانی، گسترش زیرساخت‌های فناوری اطلاعات و بهبود سیاست‌های پرورش و جذب استعدادها، مسیر ارتقای کیفیت زندگی و رفاه پایدار را هموار سازند. https://sedj.usb.ac.ir/article_10004_d9325ba72800c3c74ae3d684737bc37c.pdf