دانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260701Measuring Uncertainty in Public Health and Safety Indicators and Its Impact on Iran's Economic Growthبرآورد نااطمینانی در شاخصهای سلامت عمومی و ایمنی و تاثیر آن بر رشد اقتصادی ایران544999910.22111/sedj.2026.54994.1687FAرامینامانیدانشجوی دکتری تخصصی اقتصاد سلامت، گروه توسعه و برنامهریزی اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهرانعباسعصاری آرانیدانشیار، گروه توسعه و برنامهریزی اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانالماسحشمتیاستاد، دانشگاه هوشی مین، ویتناملطفعلیعاقلیدانشیار، گروه پژوهشی اقتصاد کشاورزی، پژوهشکد اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانJournal Article20260312Uncertainty in public health and safety indicators, as an important dimension of health system instability, can have wide-ranging consequences for macroeconomic performance. This study constructs an uncertainty index for Iran’s public health and safety indicators and examines its nonlinear impact on economic growth over the period 1989–2024. First, uncertainty was estimated using GARCH-family models for six key indicators: fertility rate, HIV prevalence, tuberculosis incidence, diabetes prevalence, undernourishment prevalence, and road traffic mortality. A composite uncertainty index was then developed using standardized averaging. In the next stage, the Logistic Smooth Transition Regression (LSTR1) model was employed, with the uncertainty index serving as the threshold variable, to investigate the nonlinear relationship between health uncertainty and economic growth. The findings indicate that the relationship between health uncertainty and economic growth in Iran is regime-dependent. The estimated uncertainty threshold is 0.211, where the low-uncertainty regime mainly corresponds to the 2010s and 2020s, while the high-uncertainty regime is associated with the 1980s through the 2000s. The negative elasticity of uncertainty in the low regime (-0.451) is nearly twice as large as in the high regime (-0.228), suggesting that under relatively stable conditions, additional uncertainty imposes a stronger marginal effect on growth. Institutional quality, labor force participation, and physical capital investment exert positive and statistically significant effects in both regimes, whereas government consumption is significant only in the low-uncertainty regime. The results also confirm the negative effect of effective population growth on per capita output across both regimesنااطمینانی در شاخصهای سلامت عمومی و ایمنی بهعنوان یکی از ابعاد بیثباتی نظام سلامت، میتواند پیامدهای گستردهای بر عملکرد اقتصاد کلان بر جای گذارد. پژوهش حاضر با هدف برآورد شاخص نااطمینانی در شاخصهای سلامت عمومی و ایمنی ایران و تحلیل اثر غیرخطی آن بر رشد اقتصادی طی دوره ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۳ انجام شده است. بدین منظور، ابتدا با استفاده از مدلهای گارچ، نااطمینانی در شش شاخص کلیدی شامل نرخ باروری، شیوع HIV، موارد بیماری سل، شیوع دیابت، شیوع سوءتغذیه و مرگومیر جادهای استخراج و با روش میانگینگیری استاندارد شده، یک شاخص ترکیبی ساخته شد. سپس با بهرهگیری از مدل خودرگرسیو با انتقال ملایم لجستیک (LSTR1) و با در نظر گرفتن شاخص نااطمینانی بهعنوان متغیر آستانه، اثر غیرخطی این شاخص بر رشد اقتصادی مورد بررسی قرار گرفت. یافتههای مدل LSTR1 نشان داد که رابطه بین نااطمینانی سلامت و رشد اقتصادی در ایران وابسته به رژیم است. آستانه نااطمینانی 0/211 برآورد شد که بر اساس آن، رژیم پایین عمدتاً مربوط به سالهای دهه ۱۳۹۰ و ۱۴۰۰ و رژیم بالا مربوط به دهههای ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ است. کشش منفی نااطمینانی در رژیم پایین (-0/451) تقریباً دو برابر رژیم بالا (-0/228) است که نشان میدهد در شرایط نااطمینانی پایین، اثر نهایی آن بر رشد شدیدتر است. کیفیت نهادی، نیروی کار و سرمایهگذاری فیزیکی در هر دو رژیم اثر مثبت و معنادار دارند، اما مصرف دولت تنها در رژیم پایین اثربخش است. اثر منفی جمعیت مؤثر بر تولید سرانه نیز در هر دو رژیم تأیید شد.https://sedj.usb.ac.ir/article_9999_446816e067348fad964d91432a826704.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260701The Impact of Carbon Market on the Iron and Steel Industry: A Case Study of Iranاثر بازار کربن بر صنعت آهن و فولاد: مطالعه موردی ایران4587986610.22111/sedj.2026.53886.1661FAمریمحسین زادهدانشجوی دکتری اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایرانعلیرضاشکیباییاستاد اقتصاد،گروه اقتصاد،دانشکده مدیریت و اقتصاد،دانشگاه شهید باهنر ،کرمان ،ایران، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایرانمهدینجاتی.دانشیار، گروه اقتصاد، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.0000-0003-4103-869Xسید عبدالمجیدجلائی اسفندآبادیاستاد، گروه اقتصاد، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.Journal Article20251119Steel is one of the major industries that emit carbon and greenhouse gases. The need for carbon-reduction policies has received global attention. Carbon emissions trading is a market-based environmental policy and an alternative incentive mechanism designed to promote emissions reductions by imposing a price on carbon. This policy operates by allocating carbon emission allowances to firms and incorporating the external costs of environmental pollution into the pricing mechanism to reduce carbon emissions.
Using the dynamic GTAP-E-POWER model, this study simulates the formation of a regional carbon market between Iran and its major trading partners—China, India, Turkey, and the United Arab Emirates—over the period 2015–2050 and evaluates its impacts on the iron and steel industry.
The results for Iran indicate that by 2050, carbon emissions decrease by 49.46%, output by 9.4%, exports by 34.01%, and imports by 2.34%, while prices increase by 19.08%. These results indicate that the implementation of a carbon market not only leads to a significant reduction in carbon emissions but also generates negative effects on output, competitiveness, and the trade balance of Iran's steel sector. Under such circumstances, it is essential for governments and firms to adopt compensatory and supportive measures through industrial policies, including financial and credit incentives, taxation, technological support, and skills development. Such a response is a necessary condition for mitigating the negative impacts of these changes. In this context, establishing a green steel renovation fund from carbon market revenues, facilitating the import of low-carbon technologies, developing the steel recycling industry, and reforming energy pricing structures are recommended for Iranفولاد یکی از صنایع اصلی منتشرکننده کربن و گازهای گلخانهای است. ضرورت سیاستگذاری برای کاهش کربن موردتوجه جهانی است. تجارت انتشار کربن یک سیاست زیستمحیطی مبتنی بر بازار و یک ساختار انگیزشی جایگزین است که برای ایجاد انگیزه کاهش انتشار با تحمیل هزینه کربن، طراحی و توصیه شده است. این سیاست از طریق تخصیص سهمیههای انتشار کربن به شرکتهای تجاری و گنجاندن هزینههای خارجی آلودگی زیستمحیطی در مکانیسم قیمتگذاری برای کاهش انتشار کربن عمل میکند.
این مطالعه، با استفاده از مدل <em>GTAP-E-POWER</em><em> </em>پویا، تشکیل بازار کربن منطقهای بین ایران و شرکای عمده تجاری آن (چین، هند، ترکیه و امارات متحده عربی) را طی دوره ۲۰۱۵ تا ۲۰۵۰ شبیهسازی و آثار آن را بر صنعت آهن و فولاد ارزیابی میکند.
نتایج برای ایران نشان میدهد که در افق ۲۰۵۰، به ترتیب انتشار کربن 46/49، تولید 4/9، صادرات 01/34 و واردات 34/2 درصد کاهش و قیمت 08/19 درصد افزایش مییابد. این نتایج بیانگر آن است که اجرای بازار کربن، علاوه بر کاهش قابلتوجه انتشار کربن، تغییرات منفی در تولید، رقابتپذیری و تراز بازرگانی بخش فولاد ایران ایجاد میکند. در چنین شرایطی، واکنش دولتها و بنگاهها در قالب اتخاذ تصمیمات جبرانی و حمایتی از طریق سیاستهای صنعتی (از جمله: مشوقهای مالی و اعتباری، مالیاتی، فناورانه و توانمندسازی مهارتی) ضرورت دارد. این واکنش شرط لازم برای کاهش آثار منفی ناشی از این تحولات است. در این راستا ایجاد صندوق نوسازی فولاد سبز از درآمد بازار کربن، تسهیل واردات فناوری کمکربن، توسعهی صنعت بازیافت فولاد در کنار اصلاح ساختار قیمتگذاری انرژی برای ایران توصیه میشود.https://sedj.usb.ac.ir/article_9866_d6d479bc671ddaefbd72246847d88345.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260701Assessing the Credibility of the Central Bank of Iran under Inflationary Conditions: A Bayesian Regression Approachارزیابی اعتبار بانک مرکزی ایران در شرایط تورمی: رویکرد مبتنی بر رگرسیون بیزی89118969810.22111/sedj.2026.53282.1627FAمیناسزیدهدانشجوی دکتری اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانتیمورمحمدیاستاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانعباسشاکریاستاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20250919Tis study evaluates the credibility of the Central Bank of the Islamic Republic of Iran in influencing long-term interest rates, focusing on how effectively it can shape market expectations in an inflationary environment. Credibility is defined as the Bank’s ability to lower long-term rates—used here as a proxy for inflation expectations—through adjustments in short-term monetary policy instruments. The analysis relies on monthly data from March 2021 to October 2025, over which a Bayesian time-varying-parameter regression with Student-t errors is estimated. For each period, the policy effect on the long-term rate is computed posteriorly, allowing the impact to vary flexibly over time. Based on these posterior results, the credibility index is constructed as the probability that the policy effect is negative, meaning that larger index values correspond to greater model-based confidence in a desirable policy outcome.<br /><br />The empirical findings show that although the average effect of the policy rate on expectations is statistically significant, its quantitative magnitude is economically small. Over the full sample, the credibility index is roughly 0.34, indicating that the Central Bank’s influence on long-term rates is generally weak. A subsequent regime decomposition provides additional insight: during easing periods, the index falls to nearly zero (0.03), implying that reductions in the policy rate did not bring about the expected adjustment in market expectations. By contrast, during tightening periods, the index increases to about 0.50, yet this value still signals substantial uncertainty about the overall effectiveness of policy and offers no decisive evidence that raising the policy rate consistently reduces long-term rate changes. Taken together, the results suggest that the Central Bank exhibits low and unstable credibility in steering inflation expectations throughout the observed period.هدف این مطالعه، ارزیابی اعتبار بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در تأثیرگذاری بر نرخهای بهره بلندمدت است. در این مطالعه، اعتبار بانک مرکزی به توانایی آن در کاهش نرخ بهره بلندمدت بهعنوان نماینده انتظارات تورمی از طریق اعمال سیاستهای پولی کوتاهمدت در شرایط تورمی اطلاق میشود. بدین منظور با استفاده از دادههای ماهانه اسفند 1399 تا مهر 1404، یک الگوی رگرسیون بیزی با خطای t-Student برآورد شد و اثر سیاست پولی در هر دوره بهصورت پسینی محاسبه گردید. شاخص اعتبار بر مبنای احتمال منفیبودن اثر سیاست بر نرخ بهره بلندمدت تعریف شد؛ بهگونهای که مقدار بالاتر نشاندهنده اطمینان بیشتر مدل نسبت به اثرگذاری مطلوب سیاست است.
نتایج نشان میدهد که اثر میانگین نرخ سیاستی بر انتظارات، معنادار اما کوچک، است. شاخص اعتبار در کل نمونه حدود <strong>۰.۳۴</strong> به دست آمد که بیانگر ضعف عمومی سیاست در کاهش نرخ بهره بلندمدت است. تفکیک رژیمی نشان میدهد که در دورههای انبساطی، شاخص اعتبار تقریباً صفر (۰٫۰۳) بوده و کاهش نرخ سیاستی در عمل به واکنش مطلوبی در انتظارات منجر نشده است. در دورههای انقباضی نیز مقدار شاخص حدود ۰٫۵ است؛ رقمی که بیانگر عدم قطعیت کامل نسبت به اثرگذاری سیاست و نبود شواهد قاطع درباره کاهش تغییر نرخ بهره بلندمدت پس از افزایش نرخ سیاستی است. در مجموع، این نتایج حاکی از آن است که بانک مرکزی در هدایت انتظارات تورمی، از اعتبار پایینی برخوردار بوده و پایداری لازم را در طول دوره مورد بررسی نداشته است.https://sedj.usb.ac.ir/article_9698_160572aaab824838d15a6b2fa9a3ab88.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260701A Methodological Approach to Calculating Exchange Rate Volatility: A Competition among GARCH, FIGARCH, Fourier-GARCH, and Semi-Parametric Rational Inattention Frameworksرویکردی متدولوژیک برای محاسبه نوسانات نرخ ارز: رقابت چهار چارچوب GARCH، FIGARCH، Fourier-GARCH و نیمه پارامتریک عقلانی1191411000310.22111/sedj.2026.55538.1706FAالهاموفائیاستادیار، مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری، تهران، ایرانمحمدرضوانیدکتری، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایرانمهدیپنداردانشیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایرانJournal Article20260526Exchange rate volatility in Iran, driven by an import-oriented economic structure, dependence on oil revenues, and sanction-induced shocks, is considered one of the primary sources of macroeconomic instability and systematic risk. Despite the extensive body of prior research, few studies have simultaneously compared approaches based on long memory (FIGARCH), control for structural breaks (Fourier-GARCH), and agents’ behavioral constraints (the semi-parametric Rational Inattention model). This study aims to identify the most accurate analytical framework for calculating exchange rate volatility in Iran over the period from March 1992 to December 2025 by comparing the performance of four models: GARCH, FIGARCH, Fourier-GARCH, and the Rational Inattention model, using monthly exchange rate return data. After confirming the stationarity of the variables, the baseline GARCH(1,2) model was selected, and competing models were estimated. Performance evaluation in the out-of-sample period using RMSE, MAE, and MSE metrics indicated that the Rational Inattention model achieved the best forecasting performance, with the lowest error rates. The FIGARCH model confirmed the presence of long memory (with a fractional integration parameter d = 0.648; however, the Nyblom stability test revealed that these parameters are unstable over time. The Fourier-GARCH model also demonstrated better performance than the simple GARCH model, validating the role of structural breaks. The main finding of this study is that the root cause of exchange rate volatility persistence in Iran is less a fixed statistical feature (inherent long memory) and more a result of rational inattention, limited information processing capacity, and asymmetric agent responses to positive and negative news. The high speed of information processing (φ = 0.235) and the negative value of the Directional Volatility Ratio (DVR) index indicate a competitive market with rapid expectation adjustments. Given the superiority of the rational inattention model in forecasting exchange rate volatility, it is recommended that monetary policymakers incorporate market expectations and the behavior of market participants—alongside macroeconomic variables—into their currency analyses and decision-making processes. Furthermore, considering the significant role of structural breaks, the design of exchange rate policies should be accompanied by transparent communication and the management of market expectations. نوسانات نرخ ارز در ایران به دلیل ساختار وارداتمحور اقتصاد، وابستگی به درآمدهای نفتی و تکانههای تحریمی، از مهمترین منابع بیثباتی کلان اقتصادی و ریسک سیستماتیک محسوب میشود. با وجود گستردگی مطالعات پیشین، کمتر پژوهشی به مقایسه همزمان رویکردهای مبتنی بر حافظه بلندمدت، کنترل شکستهای ساختاری و محدودیتهای رفتاری کارگزاران پرداخته است. این پژوهش با هدف شناسایی دقیقترین چارچوب تحلیلی برای محاسبه نوسانات نرخ ارز در ایران در بازه فروردین 1371 تا آذر 1404به مقایسه عملکرد چهار مدل GARCH، FIGARCH، Fourier-GARCH و مدل بیتوجهی عقلانی با استفاده از دادههای بازدهی نرخ ارز پرداخته شده است. ارزیابی عملکرد در دوره بروننمونهای با معیارهای RMSE، MAE و MSE نشان داد که مدل بیتوجهی عقلانی با کمترین میزان خطا، بهترین عملکرد پیشبینی را دارد. مدل FIGARCH وجود حافظه بلندمدت ( 648/0=d) را تأیید کرد، اما آزمون پایداری Nyblom نشان داد که این پارامترها در طول زمان ناپایدار هستند. مدل Fourier-GARCH نیز عملکرد بهتری نسبت به GARCH ساده داشت که نقش شکستهای ساختاری را تأیید میکند. یافته اصلی پژوهش این است که ریشه اصلی پایداری نوسانات نرخ ارز در ایران، بیش از آنکه یک ویژگی آماری ثابت (حافظه بلندمدت ذاتی) باشد، ناشی از بیتوجهی عقلانی، محدودیت ظرفیت پردازش اطلاعات و واکنشهای نامتقارن کارگزاران به اخبار صعودی و نزولی است. سرعت بالای پردازش اطلاعات (2346/0 = φ) و منفی بودن شاخص نسبت نوسانات جهتدار نشاندهنده بازار رقابتی با اصلاح سریع انتظارات است. پیشنهاد میشود سیاستگذاران پولی به جای تمرکز صرف بر ویژگیهای آماری سری زمانی، مدیریت انتظارات و شفافیت اطلاعاتی را در اولویت قرار دهند.https://sedj.usb.ac.ir/article_10003_b36313822a2b80d1bbba68a063538b6d.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260701The Impact of Talent Competitiveness on Quality of Lifeتاثیر رقابتپذیری استعدادها بر کیفیت زندگی1431671000410.22111/sedj.2026.53402.1633FAماناحجتیدانشجو دکتری علوم اقتصادی، گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانابوالفضلشاه آبادیاستاد گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانJournal Article20250930This study examines the relationship between talent competitiveness and quality of life. The importance of this issue lies in the fact that improving quality of life, as a core objective of development policies, increasingly depends on countries’ ability to effectively leverage human capital and to create supportive environments for the development and attraction of talent. In this context, the relationship is investigated for 18 leading developing countries in terms of scientific output over the period 2013–2023. To enhance estimation accuracy and reduce model uncertainty, the study applies Bayesian Averaging of Classical Estimates (BACE) across seven regression specifications. Human capital and information technology are included as control variables in all models. The results indicate that information technology and human capital exert positive and statistically robust effects on quality of life across all specifications. Among the components of the Global Talent Competitiveness Index (GTCI), Enablers, Attract, Grow, and Labour and Vocational Skills display positive coefficients with high inclusion probabilities, providing strong empirical support for their role in explaining cross-country differences in quality of life. In contrast, Retain and Global Knowledge Skills exhibit lower inclusion probabilities, suggesting weaker empirical support for their direct impact on quality of life within the sample. A comparison of mean coefficients further reveals that Labour and Vocational Skills have the largest average effect on quality of life, followed by the overall talent competitiveness index, Grow, Enablers, and Attract. Among the control variables, human capital shows the largest mean coefficient. Based on these findings, the study suggests that policymakers in developing countries should prioritize strengthening human capital, expanding digital infrastructure, and improving talent development and attraction policies to promote sustainable improvements in quality of life.مطالعة حاضر به بررسی رابطة رقابتپذیری استعدادها و کیفیت زندگی میپردازد. زیرا ارتقای کیفیت زندگی، بهعنوان یکی از اهداف اصلی سیاستهای توسعهای، وابسته به توانایی کشورها در بهرهگیری مؤثر از سرمایه انسانی و ایجاد بستر مناسب برای پرورش و جذب استعدادها است. در این راستا، رابطه مذکور در 18 کشور در حال توسعه برتر از نظر تولید علم طی دوره 2023-2013 بررسی و برای ارتقای دقت نتایج و کاهش عدم قطعیت در مدلسازی، از رویکرد میانگینگیری بیزی از برآوردهای کلاسیک در قالب 7 حالت رگرسیونی استفاده شدهاست. همچنین سرمایه انسانی و فناوری اطلاعات بهعنوان متغیرهای کنترلی لحاظ گردیدهاست. یافتهها نشان میدهد فناوری اطلاعات و سرمایه انسانی در تمامی معادلات اثر مثبت و معنادار بر کیفیت زندگی داشتهاند. در میان اجزای رقابتپذیری استعدادها، توانمندسازی، جذب، رشد استعداد و مهارتهای فنیوحرفهای دارای ضرایب مثبت و احتمال شمول پسین بالا هستند که نشاندهنده پشتیبانی تجربی قوی از نقش آنها در تبیین کیفیت زندگی است. در مقابل، نگهداشت استعدادها و مهارتهای دانش جهانی احتمال شمول پسین پایینتری دارند و دادهها حمایت کافی برای اثرگذاری معنادار آنها ارائه نمیکنند. همچنین مقایسه ضرایب میانگین بیانگر آن است که مهارتهای فنیوحرفهای بزرگترین ضریب میانگین را دارد و پس از آن شاخص کلی رقابتپذیری استعدادها، رشد، توانمندسازی و جذب استعداد قرار میگیرند. در میان متغیرهای کنترلی نیز، سرمایه انسانی دارای بزرگترین ضریب میانگین است. بر این اساس، توصیه میشود سیاستگذاران در کشورهای درحالتوسعه با تقویت سرمایه انسانی، گسترش زیرساختهای فناوری اطلاعات و بهبود سیاستهای پرورش و جذب استعدادها، مسیر ارتقای کیفیت زندگی و رفاه پایدار را هموار سازند.https://sedj.usb.ac.ir/article_10004_d9325ba72800c3c74ae3d684737bc37c.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاناقتصاد باثبات2821-10497220260707Modeling Economic Growth with Emphasis on the Effects of Climatic Variables (Temperature and Precipitation) Using a Hybrid Approach of Bayesian Model Averaging and Spline Regressionمدلسازی رشد اقتصادی با تأکید بر اثر متغیرهای اقلیمی دما و بارندگی با استفاده از رویکرد هیبریدی میانگینگیری بیزین و رگرسیون اسپلاین1692001000510.22111/sedj.2026.55430.1705FAمجتبیمحمدنژادی مودیگروه توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانسید کمالصادقیگروه توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانداودبهبودیگروه توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، تبریز، ایرانحبیبآقاجانیگروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، تبریز، ایرانJournal Article20260525The relationship between climate variability and economic growth—particularly through temperature and precipitation—has become a central topic in growth economics and environmental economics. Empirical evidence indicates that the impact of these climatic variables on economic performance is often non‑linear and non‑uniform over time, implying that traditional linear models may reduce estimation accuracy and overlook important structural information. Accordingly, the main objective of this study is to model economic growth with an emphasis on the roles of temperature and precipitation using a hybrid framework that integrates Bayesian Model Averaging (BMA) with panel spline regression. This exploratory study examines 57 member countries of the Organization of Islamic Cooperation (OIC) over the period 1985–2023. In the first stage, the most efficient modeling strategy was selected from among BMA, TVP‑DMA, TVP‑DMS, and WALS. The in‑sample forecasting results confirmed the superiority of the Bayesian Model Averaging approach. Using this method, twenty robust determinants of economic growth were identified, with economic openness emerging as the most influential variable. The results further showed that while temperature change and precipitation ranked lower in the posterior inclusion probabilities, both exerted a negative and statistically significant effect on economic growth. In the second stage, a three‑knot panel spline regression was employed to examine how the intensity of these effects varies across different regimes. The findings revealed that, unlike many economic variables that follow an inverted‑U pattern, the negative impact of precipitation and temperature on economic growth becomes progressively stronger across subsequent knotsرابطه میان تغییرات اقلیمی و رشد اقتصادی، بهویژه از مسیر متغیرهای دما و بارش، یکی از موضوعات مهم در اقتصاد رشد و اقتصاد محیطزیست است. شواهد تجربی نشان میدهد که اثر این متغیرها بر عملکرد اقتصادی غالباً خطی و یکنواخت نیست و استفاده از مدلهای سنتی خطی میتواند به کاهش دقت برآورد و از دست رفتن بخشی از اطلاعات منجر شود. بر این اساس، هدف اصلی پژوهش حاضر، مدلسازی رشد اقتصادی با تأکید بر نقش متغیرهای اقلیمی دما و بارندگی، با استفاده از رویکرد ترکیبی میانگینگیری بیزین و رگرسیون اسپلاین پانلی است. این پژوهش از نوع اکتشافی بوده و ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی را طی دوره زمانی ۱۹۸۵ تا ۲۰۲۳ بررسی میکند. در مرحله نخست، کاراترین روش مدلسازی از میان رویکردهای BMA، TVP-DMA، TVP-DMS و WALS انتخاب شد که نتایج پیشبینی دروننمونهای، برتری روش میانگینگیری بیزین را تأیید کرد. بر اساس این روش، ۲۰ متغیر غیرشکننده مؤثر بر رشد اقتصادی شناسایی شدند که باز بودن اقتصاد مهمترین آنها بود. نتایج نشان داد متغیرهای اقلیمی بارش و تغییر دما، اگرچه در اولویتهای پایینتر قرار دارند، اما اثری منفی و معنادار بر رشد اقتصادی دارند. در مرحله دوم، با استفاده از رگرسیون اسپلاین پانلی سهگرهای، تغییر شدت اثرگذاری متغیرها در رژیمهای مختلف بررسی شد. یافتهها نشان داد برخلاف بسیاری از متغیرهای اقتصادی که الگوی U معکوس دارند، اثر منفی بارش و دما بر رشد اقتصادی در گرههای متوالی تشدید میشود.https://sedj.usb.ac.ir/article_10005_53fa9c3ed6413af1de80208a58a84f73.pdf